Οι ιστορίες με χαρταετό μοιάζουν. Αυτοί που πετυχαίνουν το στόχο να φτάσει ψηλά κοκορεύονται για τη μαεστρία και την τεχνική τους. Αυτοί που ποτέ (μα ποτέ) δεν τα έχουν καταφέρει γελούν με την ανικανότητά τους να πετύχουν τον παιδικό στόχο τους. Υπάρχουν κι αυτοί, όμως, που δεν έχουν κανένα στόχο, μόνο την επιθυμία να το διασκεδάσουν και να ζήσουν λίγη ανεμελιά με το σχοινί να μπλέκεται σε χέρια και πόδια και το χαρταετό να κάνει ανάλαφρες ή και δυνατές βουτιές στο έδαφος.
“Τι έθιμο κι αυτό;”, είχα πει κάποτε στον μπαμπά μου. Σαν κάποιος να θέλει να σε προπονήσει στο να μάθεις να οδηγείς μια ιστορία ψηλά.
Το πέταγμα του χαρταετού έχει μια ελαφρότητα. Το ίδιο και το σώμα σου, που προσπαθεί να ακολουθήσει το χάρτινο πουλί. Εσύ θες να αφήσεις το βλέμμα σου να χαθεί στο γαλάζιο ουρανό, αλλά δεν είσαι και σίγουρη αν θες να αφήσεις το σχοινί στο έλεος του καιρού.
Έχω φίλους που έχουν πετάξει με τεράστια επιτυχία χαρταετό. Ήμουν εκεί, δίπλα τους να βλέπω και να νιώθω τον πόνο των σχοινιών στα χέρια τους. Κι εκείνοι σταθεροί και υπομονετικοί να περιμένουν να χαθεί από τα μάτια τους για να μπορούν να κόψουν το σχοινί και μαζί να αφήσουν έναν αναστεναγμό για το αποτέλεσμα της νίκης.
Προσωπικά δεν μ’ αρέσει να πετάω χαρταετό. Μ’ αρέσει να είμαι εκεί να βλέπω το χαρταετό. Από μικρό παιδί προτιμούσα την ιστορία πίσω απ’ αυτό. Το σχέδιο, τη διαδικασία, τις σκέψεις του τεχνίτη, αλλά και την τακτική του “πιλότου”, που θα καταφέρει την πτήση. Περισσότερο διασκεδάζω τον καιρό. Με ήλιο κι άπνοια δεν γίνεται τίποτα. Με λίγο αέρα και μουντάδα, όμως, κάτι καλύτερο καταφέρνει κανείς. Χμ…
Αυτό που έχει κάποια σημασία τελικά με το πέταγμα ενός χαρταετού ή την προσπάθεια του να πετάξει είναι η επίδραση που έχει στο σώμα σου. Το σώμα γίνεται με τη μία ανάλαφρο, προκειμένου να ακολουθήσει την κίνηση του χαρταετού.
Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον με το χαρταετό είναι η παρέα που μπαίνει εκεί ψηλά. Η ομορφιά των πολλών χαρταετών όταν πετούν δίπλα-δίπλα. Οι πιτσιλιές τους που δημιουργούν ένα έργο τέχνης έτσι απλά. Το χρώμα στον ουρανό. Το χάζι ενός παιδιού. Η νίκη ενός μεγάλου. Το μπρος-πίσω μέχρι να πετύχει η πτήση. Το πάθος ενός πρωτάρη. Η επιμονή ενός παλιού. Η υπόκλιση στη δύναμη της φύσης.
πι.ες: Aν η ιστορία του χαρταετού ήταν προϊόν ομορφιάς, θα ήταν κάτι σε μακιγιάζ. Ιδανικά, μια πολύχρωμη παλέτα σκιών, που την έχεις στο νεσεσέρ σου, την αγαπάς, δεν τη βολεύεσαι, αλλά θες κάποια στιγμή να μάθεις να τη χρησιμοποιείς.
Η ομορφιά είναι συναίσθημα
Η κεντρική φωτογραφία είναι ένα σχέδιο μιας ενδιαφέρουσας καλλιτέχνιδας. Θα τη βρεις στο instagram ως lia_quax. Κάθε Σάββατο δίνει μια εικόνα εδώ, που συνοδεύει ένα από τα πιο αλλιώς κι αλλιώτικα ποσταρίσματα, που είναι υλικό για μια ιδιαίτερη φροντίδα, που ταιριάζει σε κάθε τύπο (επιδερμίδας).
Καλή Σαρακοστή
