Συναισθήματα και στιγμές στριμώχνονται σε μικρές και μεγάλες βαλίτσες. Στανταράκι. Πάντα τα ίδια. Βαλίτσες σκονισμένες, ταλαιπωρημένες και πολυταξιδεμένες, που ποτέ όμως, δεν διαθέτουν αρκετό χώρο.
Αγαπάς τις μεγάλες βαλίτσες, αλλά προτιμάς τις μικρές (γνωστή η ιστορία).
Η Μαρί Κοντό πιθανολογώ ότι θα έμενε στον τρόπο που τις τακτοποιείς και γεμίζεις τα κενά σ’ αυτές. Σίγουρα, όμως καμία σημασία δεν έχει αν η βαλίτσα είναι μικρή ή μεγάλη. Σημασία έχει ότι φτιάχνεις βαλίτσα βιαστικά. Διπλώνεις γρήγορα τα ρούχα και μαζί τα λάθη σου. Και κάπου στις άδειες γωνίες της πιο γεμάτης κι αγαπημένης σου βαλίτσας χώνεις μανιασμένες επιθυμίες. Τους πιο τρελούς σου φόβους τους κρύβεις κάπου ανάμεσα σε βαμβακερά ρούχα, όπως ακριβώς κάνεις και με τα αγαπημένα σου αρωματικά μπουκάλια (για να μη σου σπάσουν κατά τη μεταφορά και σε βρει καμία συμφορά).
Η κάθε βαλίτσα σέρνει τη ζωή σου όλη. Κοιτάς μπροστά, αλλά αυτή είναι πίσω σου, εκεί με τα ροδάκια της να προσδιορίζει το βήμα σου ή να διατηρεί την ισορροπία σου. Αν η βαλίτσα είναι βαριά το περπάτημα είναι δύσκολο, αλλά σταθερό. Αν πάλι είναι ελαφριά κι άδεια, τρέχεις εύκολα μπροστά, αλλά κινδυνεύεις να σκοντάψεις.
Μέχρι που θα πάει αυτή η βαλίτσα πια; Όλα αλλιώτικα. Όλα στριμωγμένα. Η βαλίτσα, ο χρόνος κι η ζωή όλη. Κοίτα να κάνεις ταξίδια. Μικρά, ή μεγάλα, με άδειες ή γεμάτες βαλίτσες κοίτα να φεύγεις για να σε μαθαίνεις. Το νου σου όμορφε κόσμε. Στο κάθε ταξίδι ξέρεις καλά τι θέλεις ν’ αφήσεις πίσω σου, αλλά όχι τι θέλεις να βρεις. Κοίτα να απολαμβάνεις κάθε διαδρομή σου.
Η ομορφιά είναι συναίσθημα
Η κεντρική φωτογραφία είναι ένα σχέδιο μιας ενδιαφέρουσας καλλιτέχνιδας. Θα τη βρεις στο instagram ως lia_quax. Κάθε Σάββατο δίνει μια εικόνα εδώ, που συνοδεύει ένα από τα πιο αλλιώς κι αλλιώτικα ποσταρίσματα, που είναι υλικό για μια ιδιαίτερη φροντίδα, που ταιριάζει σε κάθε τύπο (επιδερμίδας).
